Ψέματα, ψεματάκια και κατά συνθήκη ψεύδη

Σιχαίνομαι το ψέμα.
Σιχαίνομαι την υποκρισία.
Σιχαίνομαι τους ψεύτες..
Τρεις συνεντεύξεις διάβασα στη σειρά και στις τρεις οι ίδιες απαντήσεις. Δε λες ψέματα? Τα σιχαίνεσαι? Σοβαρά? Κι όλο αυτό δλδ που έλεγες πριν, για την υπέροχη ζωή που ζεις, ήταν αλήθεια? Ξέρεις εσύ πολλούς να ζουν αυτή την υπέροχη ζωή και έχουν ανάγκη να βγουν, σα το τελάλη, να τη διατυμπανίζουν? Άκου, δε λέω ποτέ ψέματα! Λες και παραλές και λες και πολλά.

Η αλήθεια είναι υπερεκτιμημένη νομίζω. Άσε που είναι και υποκειμενική. Αλλιώς εννοώ εγώ την αλήθεια, αλλιώς ο άλλος. Είναι αυτά τα… πως τα λένε… τα… διαπλεκόμενα, στη μέση. Γενικά έχω πολύ καλές σχέσεις με το ψέμα. Έως και άριστες μπορώ να σου πω. Έχω πει πολλά ψέματα στη ζωή μου. Ίσως γι αυτό και τα καταλαβαίνω 9 στις 10 φορές. Απλά τώρα…μεγάλωσα. Και δεν έχω ότι χρειάζεται πια. Και γι αυτό τα σταμάτησα (…περίπου).
Γιατί το ψέμα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το ψέμα θέλει τέχνη, φαντασία και καλό μνημονικό. Αν δε μπορείς, χίλιες φόρες καλύτερα, να μείνεις στην αλήθεια σου.

Υπάρχει μια παροιμία που λέει
Εάν θέλεις έναν καινούργιο φίλο, πρέπει να του κλείσεις το μάτι. Εάν θέλεις να τον κρατήσεις, πρέπει να κλείσεις και τα δυο.
Κάπως έτσι. Δε με νοιάζει να μου λες ψέματα ή αλήθεια. Έτσι κι αλλιώς το καταλαβαίνω. Κι επειδή το καταλαβαίνω και χαζή δε με λες εύκολα, μπορώ να καταλάβω και πότε είναι κακοπροαίρετο και πότε όχι. Κι αν είναι κακοπροαίρετο, έτσι κι αλλιώς το θέμα έχει λήξει για μένα –όπως έχω πει κι άλλη φορά, η συγχώρεση αν με πονέσεις, δεν είναι από τα δυνατά μου σημεία-. Αν όμως είναι καλοπροαίρετο, με σκοπό να κάνει εσένα ή εμένα, να νιώσω καλύτερα, δεν έχω πρόβλημα. Καταλαβαίνω τα όρια της αλήθειας σου και ξέρω μέχρι που μπορώ να φτάσω μαζί σου.

Εκείνο όμως που με στέλνει για τακούνια είναι τα άτεχνα ψέματα. Αυτά που τα λες, χωρίς να μπορείς να τα υποστηρίξεις. Αν ένα ψέμα είναι σημαντικό για σένα να το πεις, θα το δεχτώ. Μη με προσβάλεις όμως με κακοτεχνίες. Θίγεις τη νοημοσύνη μου κι αυτό με εκνευρίζει.

Άσε που όλα τα ψέματα δεν είναι ίδια. Ναι υπάρχουν ψέματα που λέγονται με σκοπό να βλάψουν τον άλλο ή να τον χειραγωγήσουν. Υπάρχουν όμως και ψέματα που λέγονται σα ψυχοθεραπεία και υπάρχουν κι αυτά που λέγονται από αγάπη Δε θα πεις ποτέ, ας πούμε, στο παιδί σου ότι είναι άσχημο, ακόμη κι αν το βλέπεις. Δε θα πεις ποτέ στον συνάδελφο με τα ειδικά προβλήματα, πως είναι φύρα για τη δουλειά.

Και φυσικά υπάρχουν και τα κατά συνθήκη ψεύδη (να ναι καλά!!). Γιατί δλδ αν σε ρωτήσει τσαχπίνικα «πάχυνα?» πρέπει να πεις «ναι, σα βόδι έγινες!»? Δεν είναι πιο γλυκό το «εσύ? Για όνομα του θεού!»? Η αν ρωτήσει στα ξεκούδουνα «τι σκέφτεσαι?» γιατί να βιαστείς να απαντήσεις «πως με έχεις πρήξει με τις ερωτήσεις σου», όταν με ένα «τίποτα μωρό μου» - ή για τους πολύ προχωρημένους «πόσο πολύ σ αγαπάω»- και δε θα σου γυρίσει σε θρίλερ η βραδιά και το τοστάκι σου θα χεις το πρωί, αντί να σου πετάξει τη φρυγανιά ΜΕ το βούτυρο στα μούτρα.

Και βέβαια υπάρχει πάντα και η παγίδα. Γιατί, ενώ όλοι και λέμε και ακούμε ψέματα, αν-ποτέ-και-όταν μαθευτεί, το θεωρούμε ηθικό καθήκον να αντιδράσουμε, μη και μας περάσουν οι άλλοι για χάπατα.
Κι άμα πιάσεις τον άλλο, πράξε κατά βούληση, αν όμως πιαστείς –χωρίς να το θέλεις- μια είναι η απάντηση.

«Δε σου έχω πει ποτέ ψέματα! Να! Μα την αλήθεια!»

Ανακουφιστική άγνοια

Κυριακή.

Με έχουν πιάσει οι μαύρες μου –με μια εσάνς από μωβάκι- και λέω,μάζευτα φιλενάδα και βγες καμιά βόλτα, γιατί σε βλέπω να φλερτάρεις με το σχοινί και το σαπούνι κι όχι τίποτα άλλο, δε θα δεις και το εκλογικόν αποτέλεσμα, που το ‘χεις και τάμα.

Περιφέρω το σαρκίο μου ασκόπως, σε μισοάδειους δρόμους και κλασικά, αναθεματίζω το μυαλό μου που δε σταματά να σκέφτεται και να δημιουργεί κλειστοφοβικούς συνειρμούς, ώσπου, ξαφνικά, πέφτω πάνω σε παππού σέρνοντα καροτσάκι, εσωτερικώς του οποίου κάθεται μπέμπα και άθελα μου ακούω το διάλογο:

- Παππού πότε θα γυλίσεις από το χωλιό?
- Τη Δευτέρα
κενό…
-Παππού πότε είναι Δευτέλα?

Πίστη η ελπιδοφόρος

Έχεις σκεφτεί ποτέ πως, τελικά, όλο αυτό το θέμα με την ελπίδα, είναι μια μεγάλη σαπουνόφουσκα? Πως μπορεί να είναι μια τροχοπέδη, που μας κρατά αιωνίους σκλάβους της μαλθακότητας?

Ακούς συνέχεια γύρω :
«Έχε ελπίδα»
«Μην αφήνεις την ελπίδα να σβήσει»
«Μη χάνεις την ελπίδα σου!»
Γιατί να μη τη χάσω? Τι θα μου κάνει η ελπίδα?
Θα με κρατήσει εδώ, δέσμιο λάθος αποφάσεων, κακών χειρισμών και ατέρμονης μιζέριας, αυτό θα μου κάνει.
Άλλο να προσπαθείς να βελτιώσεις τη θέση σου κι άλλο να ελπίζεις πως θα βελτιωθεί.
Άλλο να παλεύεις την αρρώστια σου κι άλλο να ελπίζεις πως όλα θα πάνε καλά
Άλλο να βγεις στη γύρα για δουλειά κι άλλο να ελπίζεις να βρεθεί κάτι.

Η λέξη ελπίδα μου θυμίζει λίγο τη λέξη θεός.
«Για όλους έχει ο θεός»
«Δε σε ξέχνα ο θεός»

Ε, δεν έχει για όλους ο θεός.
Και ναι, σε ξεχνάει ο θεός.
Η ίδια η θρησκεία μας, είναι στηριγμένη σ’ αυτό το αλλόκοτο μείγμα, ελπίδας και πίστης

Είσαι άρρωστος? Έχει ο θεός. Μη βαρυγκωμάς στους πόνους κι έχε ελπίδα πως θα ανταμειφτείς στην άλλη ζωή. Κάποιος, με τη διάγνωση της αρρώστιας του, έφυγε στο εξωτερικό, πλήρωσε ένα σκασμό λεφτά σε ειδικούς και επεμβάσεις κι όταν γύρισε υγιής κάποιοι είπαν «τον έσωσε ο θεός!»

Έχεις έναν αποτυχημένο γάμο? Έχει ο θεός. Μείνε εκεί και υπέμεινε κι έχε ελπίδα πως, όλα κάποια στιγμή θα στρώσουν. Κάποια, μάζεψε 10 χρόνια γάμου και τρία παιδιά σε μια βαλίτσα, έπεσε σηκώθηκε και τα κατάφερε και κάποιοι είπαν «ο θεός τη βοήθησε!»

Έχεις μια δουλειά που σε πνίγει? Ο θεός είναι μεγάλος. Κάτσε εκεί, με το κεφάλι σκυμμένο κι έχε ελπίδα πως δε θα μείνεις άνεργος
Κάποιος άφησε σίγουρη δουλειά, κυνήγησε το όνειρο στο Λονδίνο τρώγοντας σκέτο ψωμί, πήρε το πτυχίο που πάντα ονειρευόταν και κάποιοι είπαν «φώτιση θεού είχε!»

Κολοκύθια. Αυτό που είχαν και οι τρεις κι όλοι οι άλλοι 1003 εκεί έξω, ήταν πως έπαψαν να στηρίζονται στην ελπίδα και πήραν τη ζωή στα χέρια τους.

Αλλά αν δεν έχεις χέρια μη φοβάσαι. Έχει ο θεός. Θα σε πάρει και θα σε σηκώσει.

Ψηλά...

....Στον ουρανό

...Κυριολεκτικά...

To serve and protect

Έχεις τώρα εσύ μια μονοκατοικία στα προάστια. Κι έχεις κι ένα παιδί. Και σου τηλεφωνεί το παιδί πανικόβλητο, να σου πει πως στην αυλή τριγυρνάνε τρεις κουκουλοφόροι με όπλα. Λες στο παιδί με -δήθεν ψυχραιμία- να μη κάνει θόρυβο και να κρυφτεί κάτω από το κρεβάτι. Καλείς την άμεσο δράση και διασχίζεις όλη τη πόλη μέσα σε τριάντα λεπτά. Φτάνεις στο σπίτι, αντικρίζεις σπασμένη πόρτα, το παιδί σώο μεν αλλά όχι αβλαβές και τη μισή οικοσκευή να λείπει.
Το περιπολικό φτάνει δυο ώρες μετά το τηλεφώνημα. Τους λούζεις πατόκορφα κι αυτοί σε συλλαμβάνουν, σε περνάνε αυτόφωρο και σε ένα μήνα περιμένεις δικάσιμο.
Και φυσικά, αν βρεις να πληρώσεις κάνα δυο καλόπαιδα να μπουν στα δικά τους σπίτια και να τους κάνουν σόνικους στο ξύλο, θα φταις εσύ που δεν υπακούς στους νόμους κι όχι αυτοί που …. υπακούν..

Η ιστορία είναι πραγματική.
Για την ελληνική δικαιοσύνη πάλι, κρατώ τις επιφυλάξεις μου.

Λογοτεχνήματα ?

Το βιβλίο έφτασε στο σπίτι σε συσκευασία δώρου. Με εξώφυλλο ροζ της τσιχλόφουσκας και τίτλο κάτι με έρωτα και βροχή, γράφτηκε από συγγραφέα καταξιωμένη σε αυτό που λέμε, γυναικεία λογοτεχνία.
Γυναικεία λογοτεχνία. Στα βιβλιοπωλεία υπάρχει και ειδικός διάδρομος. Δίπλα στη παιδική λογοτεχνία. Κι άντε η παιδική καθορίζεται, για να μη βρεθεί το βρέφος να διαβάζει για τη ρωμαϊκή εποχή, μέσα από τα μάτια του Καλιγούλα. Η γυναικεία γιατί καθορίζεται? Μη και ξεφύγουμε από το τετράπτυχο μάνα-σύντροφος-εργαζόμενη –αλλά-πάνω-απ-όλα-γυναίκα?

Θα έμενε για πάντα σε κάποιο ράφι, αν η φίλη δεν επέμενε κάθε φορά να με ρωτάει, πως μου φάνηκε.
Αρχή του παραμυθιού λοιπόν.
Η ηρωίδα είναι ένα καημένο που έμεινε ορφανό στη γέννα και με ένα πατέρα που από τότε δεν ήθελε να τη δει στα μάτια του, αλλά με ένα ζευγάρι οικονόμων (ναι μιλάμε για πολύ πλούσιο σπίτι) που τη λάτρευαν και βολικότατα δεν είχαν δικά τους παιδιά (που υποθέτω πως βλέποντας τη δικιά μας να μεγαλώνει, μάλλον έκαναν και το σταυρό τους).

Η ηρωίδα στα 17 ερωτεύεται ένα παντρεμένο! Κοίτα να δεις φίλε μου πρωτοτυπία!
Οι μισές γυναίκες της γης έχουν σχέση με τις σχέσεις της άλλης μισής και στα μυθιστορήματα αυτό ακόμη θεωρείται πρωτότυπο!

Παρένθεση. Αν η ηρωίδα είναι η «άλλη», η σύζυγος είναι πάντα αδιάφορη, κακιασμένη και βολεμένη. Αν η ηρωίδα είναι η σύζυγος, η «άλλη» είναι πάντα το τσόλι, η αναίσχυντη, η τελευταία, που μπήκε στο ζευγάρι. Γενικώς το βάρος ακόμη και στα γυναικεία λογοτεχνήματα, πέφτει στις γυναίκες. Το ότι ο άλλος είχε ανοίξει τη πόρτα διάπλατα και τα χει κάνει σα τα μούτρα του, δε μας αφορά. Από δω να καταλάβεις πόσο αγαπάμε και στηρίζουμε το φύλο μας

Το πόσο μέσα από τη ζωή είναι το θέμα, φαίνεται και από το ότι η ηρωίδα περνά συνεχόμενες ώρες απείρου πάθους, επί χρόνια, με τον εν λόγω παντρεμένο, εκεί που οι περισσότερες ψάχνουν τον οργασμό με το κιάλι.(πάρε και την απογοήτευση σου. τι όλες ίδιες είμαστε νομίζεις? αυτή είμαι ηρωίδα!)

Η φτωχή πλην τίμια μένει έγκυος. Ο παντρεμένος κόβει ρόδα μυρωμένα κι αυτή φεύγει μακριά να σκεφτεί. Στο πίσω μέρος υπάρχει φίλος που την αγαπάει τρελά και κρυφά και της προτείνει να κρατήσει το παιδί και να παντρευτούν. Αυτή όμως αρνείται. Κι αντί να δώσει δυο μούντζες σ όλους και να κρατήσει το παιδί -λεφτά έχει, βοήθεια έχει- το γεννάει και το δίνει για υιοθεσία.
Γυρίζει πίσω, ξαναπέφτει στην αγκαλιά του παντρεμένου, ξανάμανα άπειρες ώρες πάθους και μια μέρα εμφανίζεται η σύζυγος, με τη κοιλιά λίγο πριν τη γέννα και της λέει ότι καλά τα παιχνιδάκια, αλλά αρκετά τράβηξε το βιολί καθότι έχουν και τρία, προσεχώς τέσσερα, στόματα να ταΐσουν. Όπου όταν μαθαίνει ποσά χρόνια τραβιέται η πιτσιρίκα- που είχε καβατζάρει εντωμεταξύ τα 25- την αποτελειώνει λέγοντας « Αν ήξερα πως έχετε σχέση τόσα χρόνια δε θα ερχόμουν. Αποκλείεται να με χωρίσει για σένα » και φεύγει.
Αυτή πάει στο φίλο να κλαφτεί και πηδιέται –σορρυ- ζει στιγμές πάθους μαζί του, όπου ο άλλος μόλις καταλαβαίνει πως χρησιμοποιήθηκε, παίρνει τη μάνα του –ασχολίαστο- και φεύγει στο Παρίσι.
Η άλλη παίρνει τα μάτια της και κλείνεται σε ένα εξοχικό για 20 χρόνια! 20 χρόνια δε, κάνει βόλτες με τη βάρκα για να βρει τον εαυτό της και αφήνει την έρμη την οικονόμο με το ένα πόδι στο τάφο να της μαζεύει μέχρι και το βρακί από κάτω.
Και στα είκοσι χρόνια καταλαβαίνει πως τελικά αγαπάει το φίλο, αλλά δε παίρνει να του το πει γιατί που να ρίξει τα μούτρα της και κάνει καριέρα φωτογράφου και εκεί που φωτογραφίζει τα κατσάβραχα, γνωρίζει κοριτσάκι, που το κοριτσάκι είναι κόρη της κόρης που είχε γεννήσει, η οποία -δες πως τα φέρνει η ζωή- είναι ανύπαντρη μάνα και έρχεται, όλως τυχαίως, να μείνει στο ίδιο νησί.

Ταυτοχρόνως γυρίζει στο νησί και ο φίλος να θάψει τη μάνα του -αμήν- και κοιτιούνται και ξανακοιτιούνται κι αυτή ξαναφεύγει να ξαναβρεί τον εαυτό της και δυο μήνες μετά που γυρνάει, αυτός είναι ακόμα εκεί να την περιμένει κι αυτό εν ολίγοις, λέγεται μεγάλη αγάπη κι όχι εμμονή και εμπάθεια.

Το συμπέρασμα? Κάθε ανόητη κακομαθημένη χαζοβιόλα, μπορεί να το παίξει τραγική ηρωίδα γυναικείας λογοτεχνίας, με αναγνώστες που φτάνουν τη 83η χιλιάδα παρακαλώ!

Το τμήμα της ανδρικής λογοτεχνίας σε ποιο διάδρομο είναι??

Οδηγίες προς ναυτιλλομένους

Τι θα πει δε θέλεις να γίνεις πολιτικός? Φυσικά και θέλεις! Θέλεις και δε το ξέρεις! Άμα δεν ήθελες, τί έβγαλα εγώ τα ματάκια μου, τόσες μέρες από ζαπ σε ζαπ να κραταω σημειώσεις? Λοιπόν! Άνοιξε τα αυτιά σου και τα μάτια σου και ξεστραβώσου, γιατί εδώ σου έχω όλα τα σιγουράκια του εγχειρήματος.

Α.
Ηλικία. Αν είσαι νέος στο λέω από την αρχή δεν έχεις καμία ελπίδα. Το τελευταίο νεανικό πολιτικό κίνημα στην Ελλάδα ήταν το Πολυτεχνείο, όποτε προϋπόθεση είναι να έχεις καβατζάρει τα 55. Βέβαια από την άλλη σίγουρα πληροίς τη βασική προϋπόθεση, που είναι πως για να θεωρηθεί ένας πολιτικός νέος, θα πρέπει να έχει υπάρξει νέος κάποτε. Το παράδοξο αυτό έχει μια απλή εξήγηση. Πως όταν ήσουν 8 σε φώναζε η μαμά Μπουμπού στα 20 συνέχιζε να σε φωνάζει Μπουμπού και τώρα στα 40 συνεχίζεις να απαντάς στο ίδιο ονοματάκι? Ε, έτσι και στη πολιτική. Μια φορά Γιωργάκης, πάντα Γιωργάκης.

Βου.
Και ο πολιτικός έχει ψυχή! Τι νόμιζες δλδ από άλλο κόσμο είναι? (ότι το σκέφτηκα το σκέφτηκα αλλά μη σου το πω και σε ταράξω)
Δε μπορεί… θα χορεύεις! Έλα τώρα! Ένα «ζεμπέκικο της ευδοκίας» όλο και θα το χεις ρίξει! Κι άμα δε χορεύεις θα τραγουδάς! Έστω και ως λα-λα-λα σε συναυλία του Λουδοβίκου. Κι άμα δε τραγουδάς σίγουρα έχεις έφεση στις αθλοπαιδιές! Μια μπάλα ένα ποδήλατο ένα μακροβούτι έναν αετό τη Καθαρά Δευτέρα διάολε!

Γου.
Λατρεύεις την επαρχία. (ναι ξέρω, πως μέχρι τα 20 νόμιζες πως το βαμβάκι το μαζεύουμε από τα δέντρα αλλά δεν είναι ώρα τώρα να το θυμόμαστε). Τώρα πας στη πλατεία φιλάς μυστακιοφόρες γιαγιούλες, πίνεις ρακή κι ακούς προβλήματα κουνώντας το κεφάλι με κατανόηση. ΣΟΣ! Στο καφενείο πίνουμε ούζο τσίπουρο και βία βία κρασί, αν είναι εντόπιο. Μη σε δω με μπύρα στο χέρι, πολύ θα με απογοητεύσεις να το ξέρεις.

Δου.
Είσαι οικογενειάρχης! Κάνεις ντουπ ντουπ τα ξένα παιδάκια στο κεφάλι αγκαλιάζεις με καμάρι τα δικά σου (που κακό χρόνο να χουν σε έσκασαν για να βγάλουν το σκουλαρίκι από τη γλώσσα και να ντυθούν ανθρώπινα ) και είσαι διαχυτικός με τη σύζυγο γεγονός που αντιμετωπίζεται σαν νιόπαντρο ζευγάρι σε συγκέντρωση σογιών στο χωριό.

Ε.
Τα πας καλά με τη τεχνολογία. Έχεις ιστοσελίδα και δίνεις ζωντανή συνέντευξη στο διαδίκτυο, αλλά επειδή σε κόβω το πληκτρολόγιο να σου μοιάζει με σαντούρι, πάρε και μια γραμματέα να γράφει, μη ξεφτιλιστούμε εντελώς.

Ζου.
Αποστηθίζεις τις κάτωθι εκφράσεις και τις ξεστομίζεις ανερυθρίαστος και κατά βούληση.
«Με το χέρι στη καρδιά» ( Μπορείς και να δείχνεις. Η καρδιά είναι αριστερά )
«Με το θάρρος της ευθύνης που με διακρίνει»
«Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα»
«Ο λαός διαθέτει και κρίση και ένστικτο» ( Εδώ δε γελάμε! )
«Όλοι κρινόμαστε» ( Κι ο πρώτος το λίθο….)
«Έχουμε χρέος να ανταποκριθούμε στην εμπιστοσύνη του λαού» ( Οι δημοσκοπήσεις είναι με το κόμμα σου )
«Το κόμμα συσπειρώνεται στις κρίσιμες στιγμές» ( Οι δημοσκοπήσεις είναι εναντίον μας )

Και για το τέλος το καλύτερο.

«Πιστεύετε ότι ο ελληνικός λαός που μας παρακολουθεί, δεν έχει αίσθηση ότι υπάρχουν υγιείς δυνάμεις στη κοινωνία μας, που μπορούν να αναλάβουν πρωτοβουλίες? Δε βγαίνουμε με κραυγές προς τα έξω, αλλά αναζητώντας συναινέσεις, με κίνδυνο να κατηγορηθούμε ότι δεν κάνουμε σοβαρή αντιπολίτευση.»

Αν το πεις μια κι έξω χωρίς κομπιάσματα και εγκεφαλικά…

Έχετε τα σέβη μου υπουργέ μου!

Κάτι ΣΑΝ πολιτικό σχόλιο

Βλέπω τον Κώστα Καραμανλή και λυπάμαι. Μου θυμίζει παιδάκι που ήθελε πάντα να ντύνεται κάου μπόι και του επέβαλλαν πάντα να ντύνεται τσολιαδάκι, γιατί είχε θείο μεγάλο και τρανό.
Βλέπω τον Γιώργο Παπανδρέου και λυπάμαι. Γιατί προσπαθεί να ηγηθεί ενός λαού, του όποιου το d.n.a μπορεί μόνο να φανταστεί, μέσα από τις ζεμπεκιές του πατέρα του.
Βλέπω την Αλέκα Παπαρήγα κι αναρωτιέμαι, αν είναι η πτωμαΐνη που δίνει τέτοιο φανατισμό, για ένα κοινωνικό σύστημα που έχει πεθάνει άμα τη γενέσει του
Βλέπω τον Αλέξη Τσίπρα και λυπάμαι.Γιατί στα τριάντα του έχει γλώσσα πιο ξύλινη κι από δοκάρι σε πέτρινο σπίτι.

Ακούω σκόρπιες κουβέντες παρέας με θέμα «κοιτά μη διασπαστούμε σε μικρά. Το θέμα είναι να φύγει ο Κώστας»
Ακούω φίλο αγαπημένο να αναρωτιέται «ρε γαμώτο, μεγάλωσα ή απελπίστηκα και μου φαίνονται σωστά όσα λέει ο Καρατζαφέρης?»

Θυμάμαι τον παππού μου να λέει, πως το μεγαλύτερο λάθος του κομμουνισμού ήταν η δίωξη του χριστιανισμού, μιας και στη βάση τους και οι δυο πλευρές ήθελαν το ίδιο πράγμα. Ισότητα ανά τάξη και υποταγή στο σύστημα.
Θυμάμαι τη γιαγιά μου να τραβάει κοντά στη τηλεόραση τη καρέκλα της για να δει και να ακούσει –όσο μπορούσε- τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Θυμάμαι τα τραπεζώματα του πατέρα μου στα μεγαλοστελέχη του Π.Α.Σ.Ο.Κ
Θυμάμαι τη μητέρα μου με μαλλί κομμωτηρίου και το καλό ταγιέρ, να παίρνει από τα χέρια του πατέρα μου κλειστό το φάκελο και να τον ρίχνει.
Θυμάμαι πως, από τότε που πρωτοπρόσεξα, όλα αυτά τα ταγιέρ να φτάνουν στο σχολείο μετά την εκκλησία και λίγο πριν το ψητό της Κυριακής, με τα ψηφοδέλτια έτοιμα και σταυρωμένα, σκεφτόμουν πως το δικαίωμα ψήφου όπως και το δικαίωμα στη μητρότητα, έπρεπε να δίνονται κατόπιν εξετάσεων κι όχι έτσι αβίαστα.
Θυμάμαι -φαίνεται άσχετο αλλά δεν είναι- που τέλειωσα το οκτάτομο του Μεγάλου Ανατολικού κι αντί να το πετάξω στα σκουπίδια όπως του έπρεπε, το κράτησα για χρόνια στη βιβλιοθήκη επειδή, οι άλλοι, το θεωρούσαν σημαντικό έργο.
Θυμάμαι τα γραφεία της β΄ Πανελλαδικής, πάνω από το Διατηρητέο.
Θυμάμαι τα κουπόνια του Οδηγητή, γωνία Αριστοτέλους με Εγνατία, Κυριακή πρωί που δεν είχαμε σχολείο.
Θυμάμαι φίλη από τότε, στις προηγούμενες εκλογές να τρέχει όλη μέρα με το βανάκι, για να κουβαλήσει γέροντες να ψηφίσουν. Πάντα με το ψηφοδέλτιο έτοιμο εννοείται.


Κρατάω τα λόγια της Ασημίνας από το βιβλίο « η μητέρα του σκυλού» του Παύλου Μάτεσι να λέει: «Ποιό είναι αυτό, που λέτε, έθνος? Εγώ δε το ξέρω. Δε μου έδωσε το έθνος φαί για τα παιδιά μου όταν πεινούσαν.»

Θυμάμαι και λυπάμαι.
Λυπάμαι που θυμάμαι.

Προ-βλήματα τρίτης ηλικίας !

Και είσαι τώρα εσύ καλεσμένη, σε ημιεπίσημη εκδήλωση.
Άκου ημιεπίσημη. Τι θα πει δλδ ημιεπίσημη? Βάζεις τα καλά, αλλά όχι τα εντελώς καλά ? Χτενίζεσαι-βάφεσαι σπίτι ή σε ειδικό? Βάζεις το δωδεκάποντο ή το απογευματινό?
Βάλε τώρα όοοολα αυτά τα ερωτήματα δίπλα μου, που για να κοιταχτώ σε καθρέφτη πρέπει να κάνει τάμα η οικογένεια σύσσωμη και βγάλε συμπέρασμα.
Τώρα βέβαια, επειδή ναι μεν υπέρ άνω - υπέρ άνω αλλά μη ξεφτιλιστούμε και εντελώς, κλείνεις ραντεβού σε κομμωτήριο. Το πρώτο ψάρωμα έρχεται στο τηλεφώνημα.
–Τι θα κάνετε?
–Θα σουλουπωθούμε κομματάκι
-Μάλιστα… (ο τόνος ειρωνικοφερνει ελαφρώς) ..με ποια κοπέλα?
– Με οποία σας βρίσκεται
–Ωραία… θα σας βάλω με τη Γιώτα.
Τώρα εσένα σε ψιλοζώνουν τα φίδια και το βλέπεις το δράμα, η Γιώτα να περνάει το οκτάωρο σκουπίζοντας και φτιάχνοντας καφέδες, αλλά είναι αργά για να το πάρεις από την αρχή και να σε σεβαστούν, όποτε σέβεσαι εσύ την ώρα που σου δίνουν -3.30 το μεσημέρι παρακαλώ- λες ευχαριστώ και κλείνεις.

Τρεις μέρες μετά, με το ηθικόν τα γόνατα, λίγο λόγο τρόμου, λίγο λόγο ραστώνης, φτάνεις στο εν λόγω κομμωτήριο. Η Γιώτα αποδεικνύεται μια καπάτσα από τις λίγες (μια χαρά τη ξέρει τη δουλειά το κομμωτήριο) η οποία σε διαβάζει σαν ανοιχτό βιβλίο, βλέπει το χαλί σου και αναλαμβάνει δράση.
-Τι θα κάνουμε?
-Χτένισμα λέμε.
-Ωραία! Θα δείξουν πολύ όμορφα! Βεβαία… έχετε αρκετά λευκά ξέρετε…
-Ναι το ξέρω και μου αρέσουν!
–Μα ναι σας πάνε πολύ, αλλά είναι λίγα.. ίσως αν τα βοηθούσατε λίγο

Λίγα! Λέξη κλειδί. Τσιμπάς και μασώντας το αγκίστρι σα τσίχλα, ζητάς διευκρινήσεις.

Μες! Αυτό που μου χρειάζεται είναι μες! Λευκές! Θα είναι σα να έχουν ασπρίσει τα μισά μου μαλλιά! Ακριβώς αυτό που ζητάω! Γιατί να περιμένω μέχρι να ασπρίσουν μονά? Ε?
Σωστό! Γιατί να περιμένεις…

Με συνοπτικές διαδικασίες και με μότο το μια ψυχή που είναι να βγει κλπ κλπ, βρίσκομαι με το μαλλί όρθιο σε αλουμινόχαρτα, από κείνα που τυλίγουμε το ψαρί που περίσσεψε και περιμένω το θαύμα.
Και το θαύμα έρχεται…
Και δεν είναι μόνο θαύμα! Είναι και τρομακτικό! Γιατί μπορεί εσένα να σου αρέσουν τα λευκά σου και να περιμένεις πως και τι να γκριζάρεις, γιατί είχες μια θεία που τα είχε έτσι και πολύ σου άρεσαν, αλλά το να δεις ξαφνικά μέσα σε μια ώρα τον εαυτό σου ίσα και με 20 χρόνια μεγαλύτερο, είναι σοκαριστηκό!
Μπήκα μεσήλικας και βγαίνω ηλικιωμένη! Πάνε τα χρόνια μου πάνε!! Σε συνδυασμό δε με το μπουκλάκι και τη λακ της Γιώτας θα μπορούσα κάλλιστα να ακυρώσω το ημιεπίσημο και να κλείσω στο Κ.Α.Π.Η της περιφέρειας μου για λουτρά στην Αιδηψό!

Έκανα την ανάγκη φιλοτιμία (μη φανώ και εντελώς άσχετη), κραύγασα ενθουσιασμένη και πλησίασα με παρρησία το ταμείο.

-Μες κούρεμα θεραπεία χτένισμα?

-Έτσι νομίζω

-160 ευρώ παρακαλώ!

160 ευρώ.
Από μια γριούλα!
Μα είναι τρόπος αυτός να φέρονται στη τρίτη ηλικία???