Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

Ονειρεύτηκα ένα όνειρο.

I dreamed a dream in time gone by
When hope was high
And life worth living
I dreamed that love would never die
I dreamed that God would be forgiving
Then I was young and unafraid
And dreams were made and used and wasted
There was no ransom to be paid
No song unsung, no wine untasted
But the tigers come at night
With their voices soft as thunder
As they tear your hope apart
And they turn your dream to shame
He slept a summer by my side
He filled my days with endless wonder
He took my childhood in his stride
But he was gone when autumn came
And still I dream he'll come to me
That we will live the years together
But there are dreams that cannot be
And there are storms we cannot weather
I had a dream my life would be
So different from this hell I'm living
So different now from what it seemed
Now life has killed the dream I dreamed.

I Dreamed A Dream
Les Misérables

Πέστο παράνοια, πέστο παραξενιά, τέτοιοι στίχοι πάντα μου ανεβάζουν το ηθικό.
Ίσως γιατί το έζησε και κατάφερε να επιβιώσει για να το μοιραστεί.

Καλό μας Χειμώνα κι ας είναι ακόμη Φθινόπωρο

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009

Ψέματα, ψεματάκια και κατά συνθήκη ψεύδη

Σιχαίνομαι το ψέμα.
Σιχαίνομαι την υποκρισία.
Σιχαίνομαι τους ψεύτες..
Τρεις συνεντεύξεις διάβασα στη σειρά και στις τρεις οι ίδιες απαντήσεις. Δε λες ψέματα? Τα σιχαίνεσαι? Σοβαρά? Κι όλο αυτό δλδ που έλεγες πριν, για την υπέροχη ζωή που ζεις, ήταν αλήθεια? Ξέρεις εσύ πολλούς να ζουν αυτή την υπέροχη ζωή και έχουν ανάγκη να βγουν, σα το τελάλη, να τη διατυμπανίζουν? Άκου, δε λέω ποτέ ψέματα! Λες και παραλές και λες και πολλά.

Η αλήθεια είναι υπερεκτιμημένη νομίζω. Άσε που είναι και υποκειμενική. Αλλιώς εννοώ εγώ την αλήθεια, αλλιώς ο άλλος. Είναι αυτά τα… πως τα λένε… τα… διαπλεκόμενα, στη μέση. Γενικά έχω πολύ καλές σχέσεις με το ψέμα. Έως και άριστες μπορώ να σου πω. Έχω πει πολλά ψέματα στη ζωή μου. Ίσως γι αυτό και τα καταλαβαίνω 9 στις 10 φορές. Απλά τώρα…μεγάλωσα. Και δεν έχω ότι χρειάζεται πια. Και γι αυτό τα σταμάτησα (…περίπου).
Γιατί το ψέμα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το ψέμα θέλει τέχνη, φαντασία και καλό μνημονικό. Αν δε μπορείς, χίλιες φόρες καλύτερα, να μείνεις στην αλήθεια σου.

Υπάρχει μια παροιμία που λέει
Εάν θέλεις έναν καινούργιο φίλο, πρέπει να του κλείσεις το μάτι. Εάν θέλεις να τον κρατήσεις, πρέπει να κλείσεις και τα δυο.
Κάπως έτσι. Δε με νοιάζει να μου λες ψέματα ή αλήθεια. Έτσι κι αλλιώς το καταλαβαίνω. Κι επειδή το καταλαβαίνω και χαζή δε με λες εύκολα, μπορώ να καταλάβω και πότε είναι κακοπροαίρετο και πότε όχι. Κι αν είναι κακοπροαίρετο, έτσι κι αλλιώς το θέμα έχει λήξει για μένα –όπως έχω πει κι άλλη φορά, η συγχώρεση αν με πονέσεις, δεν είναι από τα δυνατά μου σημεία-. Αν όμως είναι καλοπροαίρετο, με σκοπό να κάνει εσένα ή εμένα, να νιώσω καλύτερα, δεν έχω πρόβλημα. Καταλαβαίνω τα όρια της αλήθειας σου και ξέρω μέχρι που μπορώ να φτάσω μαζί σου.

Εκείνο όμως που με στέλνει για τακούνια είναι τα άτεχνα ψέματα. Αυτά που τα λες, χωρίς να μπορείς να τα υποστηρίξεις. Αν ένα ψέμα είναι σημαντικό για σένα να το πεις, θα το δεχτώ. Μη με προσβάλεις όμως με κακοτεχνίες. Θίγεις τη νοημοσύνη μου κι αυτό με εκνευρίζει.

Άσε που όλα τα ψέματα δεν είναι ίδια. Ναι υπάρχουν ψέματα που λέγονται με σκοπό να βλάψουν τον άλλο ή να τον χειραγωγήσουν. Υπάρχουν όμως και ψέματα που λέγονται σα ψυχοθεραπεία και υπάρχουν κι αυτά που λέγονται από αγάπη Δε θα πεις ποτέ, ας πούμε, στο παιδί σου ότι είναι άσχημο, ακόμη κι αν το βλέπεις. Δε θα πεις ποτέ στον συνάδελφο με τα ειδικά προβλήματα, πως είναι φύρα για τη δουλειά.

Και φυσικά υπάρχουν και τα κατά συνθήκη ψεύδη (να ναι καλά!!). Γιατί δλδ αν σε ρωτήσει τσαχπίνικα «πάχυνα?» πρέπει να πεις «ναι, σα βόδι έγινες!»? Δεν είναι πιο γλυκό το «εσύ? Για όνομα του θεού!»? Η αν ρωτήσει στα ξεκούδουνα «τι σκέφτεσαι?» γιατί να βιαστείς να απαντήσεις «πως με έχεις πρήξει με τις ερωτήσεις σου», όταν με ένα «τίποτα μωρό μου» - ή για τους πολύ προχωρημένους «πόσο πολύ σ αγαπάω»- και δε θα σου γυρίσει σε θρίλερ η βραδιά και το τοστάκι σου θα χεις το πρωί, αντί να σου πετάξει τη φρυγανιά ΜΕ το βούτυρο στα μούτρα.

Και βέβαια υπάρχει πάντα και η παγίδα. Γιατί, ενώ όλοι και λέμε και ακούμε ψέματα, αν-ποτέ-και-όταν μαθευτεί, το θεωρούμε ηθικό καθήκον να αντιδράσουμε, μη και μας περάσουν οι άλλοι για χάπατα.
Κι άμα πιάσεις τον άλλο, πράξε κατά βούληση, αν όμως πιαστείς –χωρίς να το θέλεις- μια είναι η απάντηση.

«Δε σου έχω πει ποτέ ψέματα! Να! Μα την αλήθεια!»

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009

Ανακουφιστική άγνοια

Κυριακή.
Με έχουν πιάσει οι μαύρες μου –με μια εσάνς από μωβάκι- και λέω,μάζευτα φιλενάδα και βγες καμιά βόλτα, γιατί σε βλέπω να φλερτάρεις με το σχοινί και το σαπούνι κι όχι τίποτα άλλο, δε θα δεις και το εκλογικόν αποτέλεσμα, που το ‘χεις και τάμα.

Περιφέρω το σαρκίο μου ασκόπως, σε μισοάδειους δρόμους και κλασικά, αναθεματίζω το μυαλό μου που δε σταματά να σκέφτεται και να δημιουργεί κλειστοφοβικούς συνειρμούς, ώσπου, ξαφνικά, πέφτω πάνω σε παππού σέρνοντα καροτσάκι, εσωτερικώς του οποίου κάθεται μπέμπα και άθελα μου ακούω το διάλογο:

- Παππού πότε θα γυλίσεις από το χωλιό?
- Τη Δευτέρα
κενό…
-Παππού πότε είναι Δευτέλα?

Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2009

Πίστη η ελπιδοφόρος

Έχεις σκεφτεί ποτέ πως, τελικά, όλο αυτό το θέμα με την ελπίδα, είναι μια μεγάλη σαπουνόφουσκα? Πως μπορεί να είναι μια τροχοπέδη, που μας κρατά αιωνίους σκλάβους της μαλθακότητας?

Ακούς συνέχεια γύρω :
«Έχε ελπίδα»
«Μην αφήνεις την ελπίδα να σβήσει»
«Μη χάνεις την ελπίδα σου!»
Γιατί να μη τη χάσω? Τι θα μου κάνει η ελπίδα?
Θα με κρατήσει εδώ, δέσμιο λάθος αποφάσεων, κακών χειρισμών και ατέρμονης μιζέριας, αυτό θα μου κάνει.
Άλλο να προσπαθείς να βελτιώσεις τη θέση σου κι άλλο να ελπίζεις πως θα βελτιωθεί.
Άλλο να παλεύεις την αρρώστια σου κι άλλο να ελπίζεις πως όλα θα πάνε καλά
Άλλο να βγεις στη γύρα για δουλειά κι άλλο να ελπίζεις να βρεθεί κάτι.

Η λέξη ελπίδα μου θυμίζει λίγο τη λέξη θεός.
«Για όλους έχει ο θεός»
«Δε σε ξέχνα ο θεός»

Ε, δεν έχει για όλους ο θεός.
Και ναι, σε ξεχνάει ο θεός.
Η ίδια η θρησκεία μας, είναι στηριγμένη σ’ αυτό το αλλόκοτο μείγμα, ελπίδας και πίστης

Είσαι άρρωστος? Έχει ο θεός. Μη βαρυγκωμάς στους πόνους κι έχε ελπίδα πως θα ανταμειφτείς στην άλλη ζωή. Κάποιος, με τη διάγνωση της αρρώστιας του, έφυγε στο εξωτερικό, πλήρωσε ένα σκασμό λεφτά σε ειδικούς και επεμβάσεις κι όταν γύρισε υγιής κάποιοι είπαν «τον έσωσε ο θεός!»

Έχεις έναν αποτυχημένο γάμο? Έχει ο θεός. Μείνε εκεί και υπέμεινε κι έχε ελπίδα πως, όλα κάποια στιγμή θα στρώσουν. Κάποια, μάζεψε 10 χρόνια γάμου και τρία παιδιά σε μια βαλίτσα, έπεσε σηκώθηκε και τα κατάφερε και κάποιοι είπαν «ο θεός τη βοήθησε!»

Έχεις μια δουλειά που σε πνίγει? Ο θεός είναι μεγάλος. Κάτσε εκεί, με το κεφάλι σκυμμένο κι έχε ελπίδα πως δε θα μείνεις άνεργος
Κάποιος άφησε σίγουρη δουλειά, κυνήγησε το όνειρο στο Λονδίνο τρώγοντας σκέτο ψωμί, πήρε το πτυχίο που πάντα ονειρευόταν και κάποιοι είπαν «φώτιση θεού είχε!»

Κολοκύθια. Αυτό που είχαν και οι τρεις κι όλοι οι άλλοι 1003 εκεί έξω, ήταν πως έπαψαν να στηρίζονται στην ελπίδα και πήραν τη ζωή στα χέρια τους.

Αλλά αν δεν έχεις χέρια μη φοβάσαι. Έχει ο θεός. Θα σε πάρει και θα σε σηκώσει.

Ψηλά...

....Στον ουρανό

...Κυριολεκτικά...